"Μαμά, βαριέμαι!" - Ανεξάρτητο παιχνίδι για παιδιά

Γιατί η βαρεμάρα μπορεί να είναι κάτι πραγματικά καλό για τα παιδιά

«Μαμά, βαριέμαι.»

Είναι μία από εκείνες τις φράσεις που οι γονείς ακούν ξανά και ξανά - και συχνά η πρώτη μας αντίδραση είναι να προσπαθήσουμε να λύσουμε αμέσως το “πρόβλημα”.

Προτείνουμε μια δραστηριότητα, ένα παιχνίδι, ζωγραφική, τηλεόραση ή tablet. Ψάχνουμε κάτι που θα τα απασχολήσει, θα τα ευχαριστήσει και θα γεμίσει εκείνη τη στιγμή που απλώς δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Όμως, τι θα γινόταν αν αυτή η στιγμή ήταν στην πραγματικότητα σημαντική;

Τι θα γινόταν αν η βαρεμάρα δεν ήταν κάτι που πρέπει να διορθώσουμε, αλλά ένας χώρος που το παιδί χρειάζεται να μάθει να γεμίζει μόνο του;

Γιατί το ανεξάρτητο παιχνίδι για παιδιά είναι σημαντικό

Τα παιδιά σήμερα περιβάλλονται από ερεθίσματα.

Οθόνες, βίντεο, εφαρμογές, δραστηριότητες, μαθήματα και παιχνίδια που φωτίζουν, κάνουν ήχους, δίνουν οδηγίες και λένε στο παιδί ακριβώς τι να κάνει μετά.

Όταν ένα παιδί συνηθίζει να παίρνει συνεχώς το επόμενο ερέθισμα από κάτι εξωτερικό, γίνεται πιο δύσκολο να σταματήσει και να αναρωτηθεί:

«Τι θέλω να κάνω τώρα;»

Το ελεύθερο παιχνίδι δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να βρουν μόνα τους την απάντηση.

Η βαρεμάρα είναι συχνά το σημείο όπου ξεκινά η φαντασία

Φανταστείτε ένα μπολ με φρούτα παιχνιδιού, μερικά ξύλινα τουβλάκια, μία κούκλα ή μερικά μικρά ζωάκια.

Δεν υπάρχουν οδηγίες.

Δεν υπάρχει οθόνη.

Δεν υπάρχει πρώτο, δεύτερο και τρίτο βήμα.

Και τότε κάτι αρχίζει να συμβαίνει.

Τα φρούτα γίνονται μαγαζί.

Μετά εστιατόριο.

Τα ξύλινα τουβλάκια γίνονται σπίτι, γέφυρα ή κάστρο.

Η κούκλα ξεκινά μια περιπέτεια.

Τα ζωάκια δημιουργούν ένα ολόκληρο δάσος στη μέση του σαλονιού.

Αυτή είναι η ομορφιά του ανοιχτού παιχνιδιού: το παιδί δεν χρησιμοποιεί απλώς το παιχνίδι - δημιουργεί το ίδιο το παιχνίδι.

«Μα ζητά συνέχεια να παίξω μαζί του»

Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.

Τα παιδιά αγαπούν να παίζουν μαζί μας, και αυτός ο κοινός χρόνος είναι σημαντικός.

Παράλληλα όμως με το κοινό παιχνίδι, έχει μεγάλη αξία το παιδί να μάθει να απορροφάται και σε ένα παιχνίδι μόνο του.

Το ανεξάρτητο παιχνίδι για παιδιά δεν σημαίνει να αφήνουμε ένα παιδί μόνο του για ώρες.

Μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και με δέκα λεπτά.

Μπορείτε να κάθεστε κοντά, να κάνετε κάτι δικό σας και να είστε παρόντες χωρίς να κατευθύνετε το παιχνίδι.

Όταν το παιδί ρωτά:

«Τι να κάνω;»

Μερικές φορές, αντί να δώσουμε αμέσως απάντηση, μπορούμε να ρωτήσουμε:

«Εσύ τι νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις με αυτό;»

Αυτή η μικρή ερώτηση επιστρέφει απαλά το παιχνίδι στα χέρια του παιδιού.

Λιγότερα παιχνίδια μπορεί να σημαίνουν περισσότερο παιχνίδι

Είναι εύκολο να πιστέψουμε ότι ένα παιδί βαριέται επειδή δεν έχει αρκετά πράγματα.

Όμως μερικές φορές συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Όταν υπάρχουν πάρα πολλά παιχνίδια διαθέσιμα ταυτόχρονα, η επιλογή γίνεται πιο δύσκολη. Το παιδί μπορεί να περνά γρήγορα από το ένα παιχνίδι στο άλλο χωρίς να βυθίζεται πραγματικά σε κανένα.

Δοκιμάστε να αφήνετε έξω λιγότερα παιχνίδια κάθε φορά.

Μερικά ζωάκια.

Τουβλάκια.

Μια μικρή κουζίνα με φαγητά παιχνιδιού.

Κούκλες.

Αυτοκινητάκια.

Μαντήλια ή κομμάτια υφάσματος.

Και μετά, αλλάξτε τα ανά διαστήματα.

Ένα παιχνίδι που ήταν στο ντουλάπι για έναν μήνα μπορεί ξαφνικά να μοιάζει καινούργιο.

Ένα καλό παιχνίδι δεν χρειάζεται να κάνει πολλά

Μερικές φορές, το παιχνίδι που κάνει τα λιγότερα επιτρέπει στο παιδί να κάνει τα περισσότερα.

Ένα ανοιχτού τύπου παιχνίδι δεν λέει στο παιδί ποια είναι η ιστορία.

Αφήνει την ιστορία στο ίδιο το παιδί.

Ένα ξύλινο τουβλάκι μπορεί να είναι αυτοκίνητο σήμερα και σπίτι αύριο.

Ένα κομμάτι τσόχας μπορεί να γίνει φαγητό, δάσος, θάλασσα ή κουβέρτα για μία κούκλα.

Το ίδιο παιχνίδι μπορεί να αποκτήσει τελείως διαφορετική σημασία σε διαφορετικές ηλικίες και διαφορετικά παιχνίδια.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που τα παιδιά επιστρέφουν ξανά και ξανά σε απλά, ποιοτικά παιχνίδια - μεγαλώνουν μαζί τους.

Και τι γίνεται με τις οθόνες;

Ο στόχος δεν χρειάζεται να είναι ένα σπίτι χωρίς οθόνες.

Οι οθόνες είναι μέρος της σύγχρονης ζωής και μπορούν να είναι χρήσιμες και ευχάριστες.

Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στο να επιλέγεις συνειδητά να δεις κάτι και στο να στρέφεσαι αυτόματα σε μια οθόνη κάθε φορά που εμφανίζεται η βαρεμάρα.

Δεν χρειάζεται κάθε ήσυχη στιγμή να γεμίζει αμέσως.

Τα παιδιά χρειάζονται επίσης την ευκαιρία να κοιτάξουν γύρω τους, να σκεφτούν, να δοκιμάσουν, να βαρεθούν λίγο - και μετά να επινοήσουν κάτι.

Την επόμενη φορά που θα ακούσετε «βαριέμαι»

Ίσως δεν χρειάζεται να τρέξετε αμέσως να το λύσετε.

Μπορείτε να χαμογελάσετε και να πείτε:

«Είμαι σίγουρη ότι θα βρεις κάτι.»

Και μετά, δώστε του λίγο χρόνο.

Μπορεί να χρειαστούν μερικά λεπτά.

Ίσως υπάρξουν λίγα παράπονα.

Όμως μερικές φορές, μετά από αυτό, αρχίζει η μαγεία.

Γεννιέται μια ιστορία.

Χτίζεται ένας μικρός κόσμος.

Εμφανίζεται μια ιδέα που πριν δεν υπήρχε.

Και εκεί ακριβώς τα παιδιά μαθαίνουν κάτι που καμία εφαρμογή δεν μπορεί πραγματικά να τους δώσει:

πώς να δημιουργούν κάτι μέσα από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Στο Tommy Luv αγαπάμε τα παιχνίδια που αφήνουν χώρο στη φαντασία.

Ξύλινα παιχνίδια, παιχνίδια από τσόχα και φυσικά υλικά που δεν λένε στα παιδιά ακριβώς πώς να παίξουν, αλλά τα προσκαλούν να εξερευνήσουν, να δημιουργήσουν και να χτίσουν τον δικό τους κόσμο.

Γιατί μερικές φορές, το καλύτερο παιχνίδι ξεκινά με τις λέξεις:

«Μαμά, βαριέμαι.»